|
|
Þann 2. júlí 2000 stóð ég í 134. skipti á tindinum. Upp og niður Hnappaleið. Veður var gott, reyndar gola á öskjunni, en stafalogn uppi á toppi Hvannadalshnúks. Skyggni gott á Heklu og Snæfell, en lágský á láglendi suðausturlands. Við gengum á snjóþrúgum, sem kom sér vel því að niðurleiðin var mjög þungfær og við gátum gengið niður á þrúgunum. Þann 5. júlí 2000 stóð ég í 135. skipti á tindinum ásamt 3 Dönum. Upp og niður Hnappaleið. Veður var ágætt, á uppleið, en lentum í skýjum og rigningu á bakaleið. Lítið skyggni á toppnum nema beint upp í bláan himinn. Við lögðum af stað kl 9 að morgni og komum heim kl 11 að kvöldi. Fórum á gönguskíðum. Þann 14. júlí 2000 stóð ég í 136. skipti á tindinum ásamt 5 sprækum Labbakútum, og 6 Skandinövum. Færi var hið besta, við vorum u.þ.b. 12 tíma í göngunni. Sprungur í Hvannadalshnúk voru óárennilegar, en enn gat ég mokað snjóbrýr yfir verstu götin. Ég varð undrandi þegar ég kom að efstu brún á Hvannadalshnúk norðanverðum þar sem slæm sprunga hafði verið í fyrri viku. Hún var nánast lokuð og greiðfær. Ég fékk skýringuna þegar ég kom upp fyrir hana; öll hlíðin hafði sprungið frá á 150 metra kafla og ný gjörsamlega botnlaus sprunga myndast þar fyrir ofan. Við gátum sem betur fer krækt vestur fyrir hana. Þetta er í fyrsta sinn sem ég verð var við að sprunga myndist svo skyndilega. Maður fer að velta fyrir sér að gamlar báliljur um að jökullinn geti skyndilega opnast og gleypt mann hafi kannski við rök að styðjast. Þann 25. júlí 2000 stóð ég í 137. skipti á tindinum. Ég var að kanna nýjar leiðir þar sem uppgangan á norðanverðum Hvannadalshnúk er orðin ófær vegna sprungna. Ég komst að því að hefðbundin uppganga á suðurhlið Hnúksins er orðin afar slæm, þó ég hafi komist upp, en vestasta leiðin sem er í bröttum hliðarhalla er enn fær. Nú er bara að vona að það farið að snjóa sem fyrst. Þann 30. júlí 2000 stóð ég í 138. skipti á toppi Hvannadalshnúks, ásamt 5 Bergsveinum, einum Hirti og tveimur Svíum. Veður var afskaplega gott, bjart um allt himinhvolfið, en því miður kúfur á toppnum meðan við vorum þar. Niðri í sveit var lágskýjað og síðan súld, en við vorum í glaðasól fyrir ofan 1000 metrana. Við fórum upp vestustu leiðina á Hnúkinn, í bröttum hliðarhalla sem reyndist skárri núna en oft áður. Reyndar datt einn Bergsveinn í brattasta kaflanum, en með snarræði tókst honum að stöðva fallið með ísaxabremsu. Þann 6. ágúst 2000 stóð ég í 139. skipti á toppi Hvannadalshnúks, ásamt
Möttu verðandi eiginkonu minni, þýsku pari og einum Halldóri. Veður var skýrt og fallegt, en dálítið frost. Aðstæður á Hvannadalshnúk voru betri en síðast, þó við þyrftum að brölta yfir nokkrar sprungur. Aðeins einu sinni datt einhver í sprungu, og þá bara með annan fótinn. Þann 15. ágúst 2000 stóð ég í 140. skipti á toppi Hvannadalshnúks ásamt 11 hraustum göngugörpum frá Finnlandi, Austurríki, Bretlandi, Frakklandi og Íslandi. Aðstæður voru orðnar betri en verið hefur í sumar, nýr snjór hafði kíttast í sumar af verstu sprungunum, svo að þær voru enginn farartálmi lengur. Jökullinn var mjög fallegur með hreinu lagi af nýsnævi. Veðrið var það besta í sumar. Laugardaginn 19. ágúst stóð ég í 141. skipti á toppi Hvannadalshnúks, ásamt 5 glaðbeittum fulltrúum Kagså hópsins. Veður og færi var hið besta. Þegar við vorum að komast að Einskeri í 1500 metra hæð varð okkur reyndar ekki um sel, því við heyrðum miklar drunur í jöklinum. Var það líkast því að þota væri að fljúga yfir. Þegar nánar var að gáð kom í ljós að drunurnar komu upp úr sprungu nálægt okkur og þar niðri rann talsvert vatnsfall. Ég hef ekki áður orðið var jökulár svo hátt upp í jöklinum og verð að viðurkenna að mér datt strax í hug að jarðhiti væri að aukast í Öræfajökli. Ekki reyndist það þó vera, heldur er ástæðan fyrir vatnsflaumnum sennilega mikil bráðnun í kringum Einsker, en það jökulsker kom ekki úr jökli fyrr en sumarið 1997. |
|
ÖRÆFAFERÐIR ehf Kt.521203-3310
|