Skýrsla um Hvannadalshnúksferðir 2001

Ég fór á Hvannadalshnúk á Páskadag, þann 15. apríl 2001. Þetta var í 144 skipti sem ég stóð á toppnum. Við fórum Virkisjökulleið og vorum u.þ.b. 15 klst í ferðinni. Færi var fullhart fyrir skinnklædd skíðin á uppleiðinni, en ágætt að skíða niður.

    Þann 26. apríl stóð ég í 145. skipti á toppnum. Þangað hafði ég gengið upp Hnappaleið með þrjá Kanadíska brettakappa og einn Ítala. Við náðum að aka upp í 600 metra hæð og í 11 km fjarlægð frá Hnúknum áður en við hófum gönguna. Spáin var góð og veðrið fullkomið kl. 5 um morguninn þegar við lögðum af stað frá bíl, en í 1600 metra hæð skall á okkur þykkt ský og ég varð að ganga eftir GPS alla leið á toppinn. Við sáum aldrei meira en 10 metra frá okkur. Bratti kaflinn í Hnúknum var mjög brattur og harður, og við þurftum nánast að klifra með aðstoð ísaxa til að komast upp. Við vorum 7 klst upp, og aðrar 7 klst niður, enda varð skyggnið nákvæmlega ekkert. Auk þess var mökksnjókoma og skafrenningur og fljótlega óðum við nýsnævið upp á leggi. Lifi GPS tækið mitt!

    29. apríl lagði ég af stað upp Hnappaleið kl. 8 um kvöld til að freista þess að komast á Hvannadalshnúk um nóttina. Við vorum fimm saman, og það var stemming að sjá lestina með höfuðljós í myrkri og snjómuggu í 1400 metra hæð. Þegar við komum upp í 1600 metra hæð létti til og við sáum landslagið vel í birtingu. Þegar við komum að Hnúknum vorum við aftur í skýjabakka, og kuldinn var svakalegur, enda sólin ekki komin upp. Ég fixaði línu upp brattasta hluta Hnúksins til að auðvelda uppgöngu (sem við síðan sigum niður á niðurleið) og það gekk vel. Við komum upp í sólina fyrir ofan skýin á toppnum en sáum lítið annað en ský allt í kring. Á niðurleiðinni létti vel til, en þá var svefnleysið líka farið að segja til sín svo maður naut þess ekki mikið.
    Ástæðan fyrir að við fórum á þessum tíma dags, var að veðrið var slæmt alla helgina, og við frestuðum brottför. Síðan var spáin að það ætti að verða heiðskýrt þessa nótt, og við ákváðum að gera það besta úr þessu.

    Fimmtudaginn 3. maí var ég staddur í 147. skipti á toppi Hvannadalshnúks, ásamt Flosa, sem var að fagna 50 ára afmæli sínu, og konu hans Rögnu. Við höfðum ágætt skyggni og Við lögðum af stað frá bíl í 600m hæð á Sléttubjörgum (enn er of mikill snjór í veginum til að komast veginn á enda í bíl), gengum upp Hnappaleið og eftir 8 tíma göngu í köldu en fallegu veðri stóðum við á toppnum. Þar sem veður var gott og við öll í góðum gír, þá ákváðum við að ganga niður Virkisjökulleið. Við komum svo í bíl fyrir neðan Virkisjökul eftir 14 tíma dagleið. Ég fór nýja uppgönguleið á Hnúkinn sem ekki var eins brött og leiðirnar sem notaðar hafa verið síðustu 2 árin. Hún er lítið eitt austar, á svipuðum stað og hún var í mörg ár þar til fyrir 2-3 árum.

    Veðrið var leiðinlegt fyrir Hvannadalshnúksferðir seinnipart maí. En Hvítasunnuhelgin var loksins fín (Hvítasunnan síðustu 4-5 árin hefur verið hörmuleg veðurfarslega) og ég komst upp á laugardeginum 2. júní og mánudeginum 4. júní og voru það 148 og 149 skiptin sem ég stóð á toppi Íslands.
Fór með 9 landa mína á laugardagsnótt og lögðum við af stað kl 3 frá bíl í 720 metra hæð á Sléttubjörgum. Við komum upp á Öræfajökul í fullkomnu veðri, og fengum ágætt skyggni af Hnúknum kl. 10:30. Þegar við komum aftur að Hnappi brast á með roki og þoku, og við drifum okkur niður.
    Á mánudeginum fór ég upp á von og óvon með tvo breta á fjallaskíðum, enda var mjög hvasst uppi á Öræfajökli kl. 4 um morguninn þegar ég náði í þá í Skaftafell. Við lögðum af stað frá bíl kl 5:30 og brutumst upp á móti full sterkum vindkviðum. Veðurspáin talaði þó ekki um sterka vinda svo við héldum áfram. Það virkaði, við  komum við upp á topp kl 11:30 og um það leyti lægði vindinn og við fengum mjög gott veður á leiðinni niður. Við komum niður í bíl kl 14:30

Hundraðastaogfimmtugasta skiptið
á Hvannadalshnúk

    Þann 7. júní fór ég með tvo brettakappa, þá Þór og Billa upp Hnappaleið á Hvannadalshnúk. Við lögðum af stað frá bíl kl. 7 og ég gekk á telemark skíðum en þeir félagar á snjóþrúgum. Eftir 3ja tíma göngu í fallegu veðri á hörðu færi komum við upp að Hnappi, (1851m), þar sem þeir skildu brettin eftir. Síðan gengum við yfir 4 km breiðan gíginn á Öræfajökli að Hnúknum og komum upp á topp kl. 12. Færi var hið besta og veðrið fullkomið þó að dálítið kalt hafi verið á Hnúknum. Það kom í ljós að snjóþrúgurnar voru óþarfar alla leið. Þess ber að geta að dagana á undan var mjög kalt uppi á Öræfajökli, og snjólagið hafði frosið langt niður. Jökullinn var svo harður að ég braut meira að segja óbrjótanlegu Orthovox skófluna mína þegar ég var að grafa niður brettin við Hnapp.
    Þegar við komum að Hnappi stigu strákarnir á brettin, og ég læsti telemark skónum mínum, og síðan skíðuðum við í æðislegu færi niður í bíl í 720 metrum, 5 km leið. Við vorum tæpar 8 klst upp og niður í þessari ferð sem er met þetta árið.

    Þann 24. júní fór ég upp á Hvannadalshnúk í 151. skipti. Ég var með 4 manna ameríska fjölskyldu með, sem lét ekki skýjað veður og rigningaspá aftra sér frá að ganga á tindinn. Við lögðum af stað frá Hofsnesi kl 9 og komum heim kl. 22:30 (gangan tók rúma 12 tíma). Við vorum orðin nokkuð blaut, og var þeim amerísku nokkuð kalt á höndum, enda ekki með merkilega vettlinga.

    Þann 27. júní fór ég með þau Anatole, Emmu og George frá Bretlandi, 62 ára Odd Skogan frá Noregi, og þá Sven og Torstein frá Þýskalandi upp á topp á Hvannadalshnúk. 152. skiptið hjá mér. Veður var gott, en skýjað á láglendi. Við vorum mest allann tímann í sól fyrir ofan öll ský. Við lögðum af stað frá Hofsnesi kl. 07:30 og gengum af stað frá bíl á Sléttubjörgum kl. 8:30. Við stóðum á toppnum kl. 15:00 og komum niður í bíl kl. 19:30. Gangan tók sem sagt 11 klst.

    Þann 17. júlí stóð ég í 153. skiptið á toppi Íslands. Með mér voru þrír hárprúðir Svíar, og vorum við 5 1/2 tíma upp. Aðstæður á Öræfajökli eru betri en í mörg ár, alla vega síðan 1995. Á heimleið lentum við í mjög þungum gönguaðstæðum fyrir neðan Hnapp, en það var mikill nýr snjór þar síðan 2 dögum fyrr. Við vorum á gönguskíðum svo að frá Hnappi vorum við með skíðin á bakinu. Við óðum snjó upp undir hné. Við hefðum betur verið á snjóþrúgum, þá hefðum við getað gengið niður á þeim, og ekki fundið fyrir snjóþyngslum.

    Ég fór miðvikudaginn þann 25. júlí með þá Jón, Óla, Labba í Glóru, og einn enn Selfyssing sem ég hef víst gleymt nafninu, á upp á Hvannadalshnúk. Toppun nr. 154 fyrir mig. Við fengum ágætt veður megnið af ferðinni, en skyggni var lítið á toppnum. Ég gerði þau mistök að taka engin skíði með, var sjálfur á snjóþrúgum, en yfirleitt fer ég sjálfur á skíðum svo ég geti útbúið sjúkrasleða úr þeim í neyðartilfellum. Á leiðinni niður Hnúkinn sneri Óli sig á ökkla, og átti erfitt með gang á heimleiðinni. Gott hefði verið að setja saman sleða til að trilla honum niður í bíl, en sem betur fer var ökklinn ekki svo slæmur, hann hafði það af að labba niður í bíl.
    Hins vegar var gott að vera á snjóþrúgunum á niðurleiðinni, því færi var þungt alveg niður í 1400 metra.

   Þann 9. ágúst stóð ég í 155. skipti á toppi Hvannadalshnúks, ásamt þremur löndum mínum. Veður var það besta í sumar, má segja stuttbuxnaveður alla leið (enda er ég sólbrunninn á kálfum og öxlum eftir ferðina). Aðstæður í neðri hluta Hnappaleiðar eru betri en nokkurn tímann síðan ég byrjaði að fylgja fólki á Hvannadalshnúk 1994. Það er komið fram í ágúst, en sprungur eru ekki til neinna vandræða. Við getum enn farið nánast beint af augum alla leið. Þetta var fyrsta ferðin í sumar sem ég gat keyrt alveg uppí 910 metra bílastæðið mitt (það hefur yfirleitt verið hægt fyrripart júlí). Hnúkurinn sjálfur er hins vegar ekki neitt sérlega skemmtilegur núna. Leiðinleg sprunga þegar komið er upp úr mesta brattanum.

ÖRÆFAFERÐIR ehf    Kt.521203-3310
Phone: +354 8940894    Email: info@hofsnes.com    Mail: Hofsnes, 785 Oraefi, Iceland

 Last edited 04.11.2008