Dagbók 2002

 29. september 2002 fór ég með Systu og Óskar á Hvannadalshnúk, og var þetta 165. skipti sem ég kom á toppinn.

7. september fór ég með 5 hrausta Kazakstana á toppinn.

    Fór með tvo káta Ísfirðinga og skíðasystkini auk 2 útlendinga á Hvannadalshnúk þann 29. júní. Svo var ég upptekinn í Ingólfshöfðaferðum í júlí og ágúst.

22. júní fór ég með 6 manns á Hnúkinn, þar á meðal Jóhönnu og Albert.

    Fór með þá Terry Wall, og Brian frá Bandaríkjunum þann 6. júní kl. 2 eftir hádegi. Veður var algjör vetur, við vorum í skafrenningi og hagléli á Hnúknum. Vorum á toppnum kl. 8 um kvöld (161. skipti pour moi) og komum niður í bíl á miðnætti.

    Mánudagur 3. júní. 160 ferðin á Hvannadalshnúk varð hraðamets ferð þetta árið. Ég fór með Arnar og 3 sænska lækna á snjóþrúgum í ágætu veðri. Við vorum 5 klst á toppinn og 8 tíma upp og niður.

    Sunnudaginn 26. maí stóð ég í 159. skipti á toppi Hvannadalshnúks. Með mér var kátur hópur af skíða og snjóbrettafólki og fórum við Hnappaleið upp og niður. Við vorum einstaklega lengi í ferðinni miðað við skíðahóp, þó allir væru í góðu formi, en þar er helst um að kenna sárindum undan skíðaskónum, of langri göngu hópsins daginn áður, (löbbuðu að Morsárjökli í Skaftafelli), og það að vakað var fram eftir til að fylgjast með Eurovision og kosningaúrslitum, með hjálp rauðvíns, bjórs, koníaks og vodka. (Ekki góðar tegundir af orkudrykkjum).
    Veðrið var ekki sérstaklega spennandi á uppleiðinni, við gengum upp í ský í 1500 metrum og vorum í litlu sem engu skyggni þar til við komum á toppinn. Þar stóðum við upp úr í bláum himni og svo rofaði heldur til á bakaleiðinni.
    Skíðafæri var frábært efri hlutann frá Hnappi og niður í 1500 metra. Við fórum reyndar aftur í línu í 15-1400 metra hæð vegna sprunguhættu, en skíðuðum síðan alla leið niður í bíl í 800 metra hæð í þungu færi.
    Þetta er síðasta ferðin sem ég bóka með skíðafólk þetta vorið.

    Á laugardegi um Hvítasunnuhelgina (18. maí) fór ég með 10 manna gönguhóp frá Skipulagsstofnun, þar á meðal fólk (Hólmfríði og Gústa) sem voru með í allra fyrstu ferðinni sem ég leiðsagði á Hvannadalshnúk um Hvítasunnuna 1994. Mér leist ekki alveg á skýjabakkana á gerfitunglamyndunum á föstudagskvöldið svo að við ákváðum að sleppa svefni og fara næturferð. Við lögðum á stað frá bíl rétt fyrir 2 á laugardagsnótt á Hnappaleiðinni. Við gátum ekið upp að snjó í 750 metra hæð þar sem við stigum beint á snjóþrúgur. Það kom fljótlega í ljós að jafnvel í svona næturferð er betra að nota skíði eða snjóþrúgur, vegna þess að þessi tiltölulega nýi snjór sem þakti jökulinn var ekki farinn að meldast almennilega saman, svo að ef við stigum af snjóþrúgum vorum við að brotna í gegnum frostna yfirborðsskel.
    Við vorum lang fyrsta fólkið á toppi Hvannadalshnúks kl. 9 að morgni. Þetta var skipti 158 fyrir mig. Bratta brekkan í Hnúknum er óvenju lítið brött, eins og ég hafði reyndar séð í mars, og það kom sér vel því að þarna milli 8 og 9 að morgni var brekkan mjög ísuð og sleip. Við höfðum sem betur fer þrep sem einhverjir vélsleðabangsar hafa sennilega skilið eftir seinnipart föstudagsins, en ekki veitti samt af broddum til að fóta sig. Þegar við lögðum af stað niður fór vindinn að auka og þar sem við höfðum legið í sólbaði við rætur Hnúksins á uppleiðinni var orðið ósköp kaldranalegt.
    Þar sem allir voru í fínu formi þegar við komum á toppinn ákváðum við að gera skemmtilegan hring úr ferðinni og fara niður Virkisjökulleið. Við fórum að sjá annað fólk þegar við komum að Dyrhamri og vorum svo stanslaust að mæta hópum alla leið niður. Við vorum 7 klst að ganga upp Hnappaleiðina, en 7 klst að ganga niður Virkisjökul.
    Þetta var frábær ferð í alla staði og þrátt fyrir svefnlausa nótt voru allir kátir alla leið í bíl. Það eru forréttindi að fá að ganga með svona hressum hóp. En ég verð því miður að tilkynna tilvonandi viðskiptavinum mínum að að ég fer ekki niður Virkisjökulleið á þessu árstíma aftur. Ég hef aldrei frá upphafi lent í öðrum eins háska og í þessari ferð. Þegar við vorum að ganga niður neðan við hinn tignarlega og ennþá ísaða Dyrhamar í morgunsólinni fór að losna um og hrynja ísstykki af öllum stærðum og gerðum sem komu rúllandi og fljúgandi allt í kringum okkur. Sem betur fer lentu bara pínulítil stykki á okkur, en við sáum stykki á stærð við vídeótæki og sjónvörp rúlla allt um kring, og það er deginum ljósara að stykki á stærð við fólksbíla og frystikistur geta alveg eins tekið upp á að hrynja niður á okkur. Þrátt fyrir að allir hefðu verið viðbúnir að skutla sér frá stykkjunum sem komu niður þá fengu 3 í mínum hóp ísstykki í sig, en sem betur fer voru þau lítil og gerðu ekkert annað en að meiða og merja en brutu engin bein.

    19. mars stóð ég í 157. skipti á toppnum. Með mér í för var Ragnar Frank Kristjánsson þjóðgarðsvörður í Skaftafelli í eftirlitsferð til að líta yfir tilvonandi þjóðgarðinn Vatnajökul. Við vorum á fjallaskíðum, og vorum 14 1/2 tíma. Við hittum reyndar Harald Örn pólfara/everestfara á leiðinni. Veðrið var fallegt, en 17 stiga frost á toppnum. Snjórinn var góður til að skíða niður jökulinn, en leiðinlegur ofan á Sandfelli og síðasta bratta brekkan niður Sandfell vestanvert var mjög hörð svo að Ragnar gekk niður á broddum, en ég skrapaðist niður á skíðunum alveg niður í bíl. (Síðasta hlutann var ég á snjólænu sem var um 40 cm á breidd að meðaltali).
    Hér eru 2 myndskot úr ferðinni Á leið að Hnúknum (mpg 623 kb) og Skíðað niður Sandfellsleið (mpg 375)

    Þann 7. mars fór ég í 156 skipti á Hvannadalshnúk. Var með Ítölsk hjón á sínum eigin fjallaskíðum. Fórum Sandfellsleið. Færi var hart, lítill snjór í neðstu fjöllum, en við gátum samt skíðað niður að bíl vestan undir Sandfelli (keyrt upp fast vestan við Falljökulkvíslarbrú. Við vorum 12 tíma í ferðinni. Skyggni var ekkert megnið af leiðinni, gekk eftir GPS. Tveir aðrir hópar lögðu á stað þennan dag, báðir upp Virkisjökul, en þau sneru öll við áður en þau komu að Dyrhamri.

ÖRÆFAFERÐIR ehf    Kt.521203-3310
Phone: +354 8940894    Email: info@hofsnes.com    Mail: Hofsnes, 785 Oraefi, Iceland

 Last edited 04.11.2008