On the 'Ridge Route' to Hvannadalshnúkur in October 2005    Photo Simon Kull

    Summit #197. The last time I made it to the top of Hvannadalshnúkur in the year 2005 was as early as 24th of September. All the trips I tried to do in October-December either had to be cancelled because bad weather forecast, or we turned back from the route due to hard conditions. But on the 197th time on the summit of Hvannadalshnúkur I had with me 3 Icelandic clients (Geir Valur and friends) from the company Hekla hf. We went Sandfellsleið (Sandfellsroute), and had cold but beautiful day. There was a lot of new snow on the glacier and we had to struggle on the 2 km flat part on the top crater, because we had no skis or snowshoes.

    Because of the hard conditons the trip took us 16 hours and 32 minutes (9:36 to the top). But we made it and I must say, these guys were strong, slogging through that deep snow for hours.

    Summit #196. 19th of September. My client on this trip was Jamie Vinals from Guatemala in South America who is one of very few people that has survived spending a night just below the top of Mt. Everest (see www.jaimevinals.com if you speak Spanish) . We went Sandfellsroute and had long but nice day. Jamie was very good company to spend a day with. The trip took us 13:34 hours (7:37 hours to the top).

    Summit #195.  I went my favorite route 'The Ridge Route' via Hvannadalshryggur on the 8th of September. My clients were Shannan og Mark Hanson. They were really fit people, and we had excellent day and conditions for the climb. We descended via Sandfellsleið and the whole trip took us 13 hours and 50 minutes.

Einar with 2 clients on the Ridge Route in October 2005. Photo (by the second client) Simon Kull

    Summit #194. After a busy summer months in Ingólfshöfði I went up to Hvannadalshnúkur to explore for my starting season of guiding there. On my youngest boy birthday, 27/8 I took my skis and climbed the peak, finding that the route Hnappaleið was quite O.K. after the summer.

    193. skiptið á toppi Hvannadalshnúk. Ég fór þann 28. maí með 8 hressa kalla upp Sandfellsleiðina, þá Ólaf og Boga Nilssyni, Gunnar Sigvaldason og Gunnar Sverrisson, Hauk Halldórsson og Óskar Finnsson, Pál Ragnarsson og Sigurþór Ch. Guðmundsson. Veður var eitt hið besta sem ég hef fengið í vor, og mjög falllegt útsýni á toppnum, þó að ský á norðurlandi og vesturlandi hafi komið í veg fyrir að við sæjum mjög langt.
    Við lögðum í hann frá bílastæðinu kl. 4:02. Það tók okkur 56 mínútur að komast í vatnsáfyllingarstaðinn í 450 metra hæð (eftir fyrstu brúnina), 1:32 að komast á 700 metra brúnina (efri brúnina á Sandfellinu) og 2:45 í skarðið í 1050 metra hæð. 3:04 tímum eftir brottför vorum við komnir í línuna og lögðum á jökulinn úr skarðinu. 5:25 tímar liðu þangað til við komum á gígbarminn í 1800 metra hæð og eftir 6:10 tíma komum við að rótum Hvannadalshnúks. 6:37 við leggjum af stað upp Hnúkinn, og 7 tímum og 20 mínútum eftir að við lögðum af stað frá bíl stöndum við á toppnum, eða kl. 11:22. Með niðurleiðinni tók öll ferðin 12 tíma og 28 mínútur.

Lagt af stað yfir Stóralæk.	Komnir upp á 700 metra brúnina. Tófuhryggur í baksýn.	Uppi á gígbarminum í 1830 metra hæð. Dyrhamar og Hvannadalshnúkur í baksýn.	Við rætur Hvannadalshnúks.

    Aðstæður voru ágætar alla leið, ennþá var auðvelt að fylgja slóðinni frá Hvítasunnuhelginni, nema að ég fer mun lengra inn á gíginn, enda fór Ferðafélagið fáránlega leið af gígbarminum að Hnúknum, gengu lengi eftir bogadregnum sprungum svo að stór hluti hópsins hefur verið að ganga á sömu sprungunni á köflum.
    Svo var ennþá voða þægilegt að ganga upp brattasta hluta Hnúksins, ennþá vel troðinn stígur alla leið.
    Langa sprungan í 1800 metrum er leiðinleg, ennþá smá snjór yfir henni, sem heldur litlum þunga, og hún virðist nær endalaus, ég fór um daginn langt austur en komst ekki fyrir hana, og núna fór ég langt í vestur, en komst heldur ekki fyrir hana, þó hún virtist minnka. Hún var samt hundljót þar sem við fórum yfir, algjört gímald.
    Þetta var mjög skemmtileg ferð, þó að kallarnir hafi verið dálítið óþægir að hafa nóg bil á milli sín í línunni. Ég var orðinn hás þegar ég kom niður. Yfirleitt þarf ég bara að öskra og skammast svona mikið með Ítalska hópa.

    Toppur #192. Ég lagði af stað kl. 04:30 á sunnudagsmorgni 22. maí, með þeim Sólrúnu og Jakobi, Öldu og Pétri. Við gengum Sandfellsleiðina, og reyndar frestuðum við ferðinni daginn áður, vegna mikils vinds á Öræfajökli. Við fréttum reyndar á laugardeginum að fjallaskíðahópur frá Ísl. Fjallaleiðsögumönnum hefið snúið við í 1700 metra hæð vegna þessa mikla vinds og mikla kulda.
    Það var blanka logn í Sandfelli þegar við lögðum af stað, þrátt fyrir að á veðurathugunarstöðvum á suðausturlandi var meira og minna 11-13 metrar á sekúndu. Við vorum svo í þessu fína veðri alveg uppí 1600 metra, en þá fór að kula á móti okkur. Síminn minn sýndi alveg uppí 9 stiga frost, en ég held að það hafi að hluta til verið vindkæling. Við héldum þó ótrauð áfram með lambúshettur og skíðagleraugu, og þegar við komum að rótum Hvannadalshnúks gengum við inn í skjól, og svo var algjör heitapottur í hlíð Hnúksins og ekki bærði hár á höfði á toppnum.
    Við vorum tæpa sjö tíma á toppinn og akkúrat 12 tíma í allri göngunni, komum niður í bíl á slaginu 16:30 (stoppuðum þó í 45 mínútur á toppnum).

Komin á topp Hvannadalshnúks eftir tæplega 7 klst labb upp Sandfellsleið.	Gengið niður af Húknum.	Gengið út á gíginn með Hvannadalshnúk í baksýn.

    Til að halda áfram Úlfur Úlfur sögunni um snjóflóðahættu þá gerði ég aftur skóflupróf á sama stað og síðasta sunnudag. Snjórinn hefur sigið mikið, nýja lagið sem upprunanlega var um 50 cm er nú komið niður í 25 cm, og þó að gamli snjórinn sé ennþá harður undir, og mjög auðvelt að finna það lag, þá eru lögin farin að tolla miklu betur saman. Núna þurfti ég að taka á með skóflunni til að köggullinn sem ég stakk út rynni á stað. Ennþá er samt eins konar haglélslag á milli.

    Toppur #191. Hvítasunnuhelgin. Fór með 6 manna hóp; Fríðu og Gústa, Garðar, Guðríði, Þórodd og Huldu að morgni Hvítasunnudags 15. maí. Það var rigningarsúld um nóttina þegar við reyndar ætluðum að fara, og við lögðum okkur aftur, en fórum svo af stað kl. 8:05. Við fórum Sandfellsleiðina, og vorum 3 tíma og 15 mínútur uppí skarðið í 1050 metrum þar sem við fórum í línu, 7 tíma og 27 mínútur upp að rótum hnúksins þar sem við fórum á brodda, 8:24 á topp Hvannadalshnúks og eftir 12 tíma og 55 mínútur komum við á bílastæðið aftur rétt fyrir 9 um kvöldið.
    Við fengum frábært útsýni, Herðubreið og Snæfell skörtuðu sínu fegursta, og Hekla var í raun það eina sem við ekki sáum. Við vorum sennilega síðasti hópurinn á toppinn þessa helgi, en Útivist lagði af stað rúmum tveimur tímum á undan okkur og við náðum þeim á toppnum og gengum síðan í kappgöngu niður Sandfellsleiðina. Ég var ósköp feginn að hafa ekki verið í umferðaröngþveitinu daginn áður, svona sveitamaður eins og ég höndla það ekki.
    Ég gerði snjóflóða skóflupróf við rætur Hnúksins og það kom mér á óvart hve mikið rennsli var á gamla laginu ennþá síðan á þriðjudaginn. U.þ.b. 40 sentímetrar af nýjum snjó lá ofan á hörðu lagi af eldri snjó og á milli voru kúlulegur (eins og haglél) og köggullinn sem ég losaði rann mjög auðveldlega á þessu. Þó ekki nálægt því eins vel og á þriðjudaginn var. Það var mjög kalt við Hnúkinn 5-6 stiga frost og u.þ.b. 10 cm lag var frosið ofan á snjónum, skel sem mest megnis hélt gangandi manni. Ég mat það því óhætt að halda áfram á toppinn, sérstaklega í ljósi þess að í hitasvækjunni seinni partinn á laugardeginum þegar hundruð manns voru að ganga í þessari hlíð, fór ekkert flóð af stað. Ég ætla samt ekki að útiloka að ekki geti fallið snjóflóð úr þessu lagi, sérstaklega ef það gerir virkilega heitan dag núna á næstu dögum.

Snjóflóðahætta

    Þann 10. maí fór ég og fjallaleiðsögumaðurinn Jökull Bergmann með 10 manna hóp frá Rannsóknastöðinni á Keldum upp Sandfellsleiðina. Við lögðum af stað kl. 5:10 og komum niður um kl. 19:10. Samkvæmt sjónvarpsveðurfréttunum átti að verða 10-12 m/sek og snúast úr suðvestan yfir í norðvestan þegar kæmi fram á daginn.
    Okkur gekk vel upp að jökli, byrjuðum reyndar að ganga í nýsnævi í 700 metra hæð en það var þunnt og ágætlega þéttur gamall snjór undir. Skýjin hækkuðu sig jafnt og þétt fyrir framan okkur svo að við vorum bjartsýn með ferðina. Þegar við komum inn á jökulinn þyngdist færið meira, og því ofar sem við komum því meira sukkum við í nýjan snjó. Á köflum óðum við snjó uppundir hné. Okkur miðaði þó ágætlega, en þegar við komum upp undir á gígbarminn misstum við allt skyggni og þurftum að fara yfir nokkrar sprungur sem ég steig yfirleitt óvænt í, vegna þess að það var ómögulegt að sjá þær undir öllu nýsnævinu.
    Þegar við komum upp á gígbarminn tók Jökull forustuna og labbaði eftir GPS 2ja km hálfbogann yfir að Hvannadalshnúk. Þar fóru aðstæður fyrst að versna til muna. Norðvestan áttin sem við vorum að vonast eftir kom aldrei þarna uppi, en í staðinn fengum við suðvestanátt með hviðum upp í 20-25 metra á sek. Nokkrum sinnum fauk fólk hreinlega um koll. Með þessu var mikil ofankoma og frostið var 3-4 gráður. Skafrenningurinn var svo svakalegur að það fyllti í hnédjúpa slóð okkar á sekúndum frekar en á mínútum. Þegar við nálguðumst rætur Hnúksins fórum við að heyra óhugnanlegt vúúmp hljóð í snjónum í kringum okkur. Okkur varð ekki um sel, og við stoppuðum áður en við komum of nálægt bröttum hlíðum Hvannadalshnúks og gerðum snjóflóðaprufu. Flekinn af nýja snjónum sem við skárum út lá á grjóthörðu lagi af eldri snjó og hann rann á stað í nánast engum bratta þegar hann var losaður.
    Jökull sem er undanfarin ár búinn að vera í fjallaleiðsögumannanámi í Kanada og orðinn einn lærðasti snjóflóða (og fjallamennsku yfirleitt) sérfræðingur landsins mat hættuna á að flóð færi á stað undan okkur í bröttum hlíðum Hnúksins sem 5 á skalanum 1-5. Geysilega ofankoma og skafrenningur var, og vindstefnan blés skálhallt á móti okkur úr suðvestri, sem sagt gífulegt magn af snjó hefur verið að safnast í austurhlíðar Hvannadalshnúks (og væntanlega í Hvannadalshrygginn líka). Vúúmp hljóðin gáfu til kynna að það var kominn mjög þungt farg af nýjum snjó yfir allt.

Í 800 metra hæð og veðrið hið besta. Kl. 7:49.	Í skarðinu í 1050 metrum. Þarna er farið í línu. Kl. 8:45.	Farið að blása meira, en allt lítur vel út. Kl. 10:24.	White out uppi á gígnum. Þarna er klukkan 11:54.	Loksins hægt að fá sér kakó. Við erum aftur komin niður í 1500 metra hæð þarna og farin að sjá niður aftur. Klukkan er 15:35.	Efri brúnin í 700 metra hæð. Kl. 17:19.	Gengið niður Tófuhrygg.

Hérna er linkur á myndaalbúm Hallgríms Arnarssonar sem var þátttakandi í þessari ferð

    Það var augljós ákvörðun að snúa við. Við héldum áfram að pompa í sprungur, 2 duttu aðeins í sprungur skammt fyrir neðan 1800 metra hæð á niðurleiðinni, enda eru aðstæður þannig að það er ekki nokkur leið að sjá hvar þær eru. Ekki var að alvarlegt þó enda allir mjög ábyrgir í línunni, að hafa ekki of mikinn slaka á milli sín.
    Ég verð að segja í lokin að ég hefði ekki viljað hafa neinn annan en Jökul Bergmann mér til aðstoðar í þessari erfiðu ferð. Það eru forréttindi að fá að vinna með slíkum atvinnumanni í fjallamennsku. Einnig er ég mjög þakklátur fyrir hópinn frá Keldum. Þau voru frábær, héldu ró sinni og góða skapinu þrátt fyrir mjög kaldar og erfiðar aðstæður og auk þess höfðu þau verið mjög samviskusöm að útbúa sig eftir útbúnaðalistanum, sem ekki veitti af í þessari ferð. Ég held fram að ef einhverjir hefðu verið kærulausir og sleppt að taka með sér ýmislegt á þeim lista, þá hefði ofkæling bæst við þær hremmingar sem við áttum í höggi við.

    Toppur # 190. Ég og Valli Sveins aðstoðarleiðsögumaður minn í þessari ferð fórum með 4 Borgnesinga / Reykvíkinga og 5 félaga úr Ferðafélagi Hornafjarðar á Hvannadalshnúk laugardaginn 7. maí. Þar sem þátttakendur mættu á jeppum, auk þess sem við vissum af 2 hópum sem ætluðu Sandfellsleið (sem við upprunalega ætluðum að fara) þá skelltum við okkur upp frá Hnappavöllum að rótum Hnappaleiðarinnar. Við gátum ekið upp í 719 metra hæð og gátum síðan stigið beint á snjóþrúgur við bílana.
    Við vorum 6 tíma og 50 mínútur á toppinn og 11 tíma og 15 mínútur upp og niður. Það var æðislegt veður á uppleiðinni alveg að hnúknum, en svo skellti hann sér í suðvestanátt og haglél og snjókomu, og við sáum ekkert annað en GPS tækið það sem eftir var. Veðurspáin var sú besta sem hægt var að hugsa sér, átti að fara í norðaustanátt og verða bjartara og bjartara þegar liði á daginn, þetta varð alveg öfugt. Ég var reyndar dálítið undrandi þegar ég sá veðurfréttirnar um kvöldið í sjónvarpinu þegar við komum niður. Þar var veðurfræðingurinn búinn að setja algjörlega heiðskíra sól kl. 18:00 á suðausturlandi greinilega algjörlega að hunsa staðreyndir og ekki að horfast í augu við að veðrið var þveröfugt við það sem spáð hafði verið.

Gengið upp Sléttubjörg. Þarna erum við í um 900 metra hæð. Við sjáum bílana lengst til hægri í 715 metra hæð. Lögðum af stað frá bíl kl. 7:05. Ingólfshöfði í baksýn.	Komin á jökul.	Morgunverður í 1400 metra hæð kl. 9:05.	Hnappur (1851 m). Við vorum slétta fjóra tíma frá bíl upp á gígbarminn við Hnappinn, og svo þrjá tíma þaðan á topp Hvannadalshnúks.	Við að nálgast hnúkinn en skýjin að byrja að hellast yfir.	Við rætur hnúksins. Eftir þetta þarf ekki að sýna fleiri myndir, útsýnið er alltaf það sama.	Yngsti þátttakandinn í ferðinni kominn að bíl kl. 18:20.

    Það var 5 stiga frost á Hnúknum og mikil ofankoma. Fólkið var allt komið í öll sín föt, og með skíðagrímur eða lambhúshettur. Þau höfðu á orði að loksins skyldu þau af hverju ég leggði svona mikla áherslu á að fara eftir útbúnaðarlistanum. Í þessari ferð var þörf fyrir hvern einasta hlut á listanum.
    Aðstæður í Hnúknum voru góðar að þessu sinni, en við gengum á broddum niður frá Hnappi niður í 1000 metra hæð, því það var svo sleipt undir nýja snjónum.

    Þann 30. apríl stóð ég í 189. skiptið á toppnum. Með mér voru þeir Lýður og Björn, Jonathan og Zack, og Einar Þorleifsson. Við fórum upp Sandfellsleiðina og vorum 6 tíma og 35 mínútur á toppinn, og 11:25 upp og niður. Aðstæður voru ágætar, en kalt og skafrenningur á móti okkur upp jökulinn. Við fórum á brodda strax í 800 metra hæð, meira að segja áður en við komum á jökulinn sjálfan, því það var svo mikið harðfenni. Hnúkurinn var einnig mjög harður, og ég varð eiginlega að láta liðið síga niður þegar við fórum niður bröttustu kaflana. Það hefið ekki verið viðlit að fara án brodda þennan daginn.

Í skarðinu í jökulgarðinn í 1050 metra hæð. Veður er ennþá hið besta, en við sáu snjóinn skafa efst á jöklinum svo við vissum að það gæti breyst.	Á jökli í 1600 metra hæð. Þarna þurftum við að fara að klæða okkur betur.	Á toppi Hvannadalshnúks.	Komnir niður aftur.	Gengið á gígnum frá Hvannadalshnúk yfir á Sandfellsleiðina.	Komnir í línu aftur.

    Hér eru einnig linkar á síðu eins þátttakenda í ferðinni, þar sem er að finna fullt af myndum.

Lýður Þór Þorgeirsson http://lydur.cartland.net

    Á sumardaginn fyrsta, 21. apríl fór ég með Pálmar Hreinsson og 5 vini hans á Hvannadalshnúk. Við fórum upp Virkisjökulleið og tók gangan okkur vel á níunda tímann. Reyndar var ristastórt snjóflóð neðst við bröttu snjóbrekkuna að tefja okkur, og til að létta okkur lífið ákváðum við að ganga niður Sandfellsleið til að sleppa við bröltið á Virkisjökulleið.

Við að brölta yfirsnjóflóðið. Þetta hefur fallið á sunnudeginum 17. apríl, en þá var mikil ofankoma og svo rigning á svæðinu.	Efst á snjóflóðinu. Þegar við komum upp fyrir snjóflóðið sá ég að það var nógur snjór eftir í hlíðunum til að senda nokkur samskonar flóð í viðbót þar niður.	Á hinum margfræga Kaffikletti.	Á hryggnum fyrir ofan Dyrhamar.	Á toppi Hvannadalshnúks.	Lagt af stað frá Hnúknum yfir að Sandfellsleiðinni. Veðrið byrjað að breytast.	Við löbbuðum niður í svartaþoku á jöklinum og komum ekki úr henni fyrr en í 700 metra hæð.

    187. skiptið á toppnum. 13. apríl 2005. Fór kl. rúmlega sex í morgun á stað upp Sandfellsleið með vin minn Franco Gionco og 3 viðskiptavini hans frá Ítalíu. Við bárum skíðin upp í 700 metra hæð, (1 1/2 klst), en svo var fínn snjór alla leið, og allir fóru á skíðunum á toppinn. Tveir þátttakendur voru á sjötugsaldrinum, og við vorum óvenulengi upp miðað við fólk sem kemur með Franco, við vorum næstum 7 klst á toppinn og næstum því 10 tíma í allri ferðinni. Veðrið var áhugavert, ekki ský á himni, skafrenningur á móti um tíma, en stillt á toppnum. -5°C. Snjór var þungur, var glaður að vera á skíðum í dag, það hefði verið mikið puð að labba í öllum þessum snjó.

Lagt af stað frá bílastæðinu í Sandfelli. Klukkan er 6:13.	Upp hinar bröttu en því miður snjólausu brekkur Sandfells.	Komnir á þennan fína snjó og veðrið er frábært. Klukkan er 7:57.	Á jöklinum fór að blása á móti, en dagurinn var svo fallegur að enginn tók eftir því. Klukkan er 9:05.	Það var reyndar hálfgert baks á móti veðrinu um tíma.	Komnir upp á jökulbunguna efst á Sandfellsleið og bara eftir að labba 2ja km hálfboga á gígnum að Hvannadalshnúk. Klukkan er 10:40.	Áfram upp Hnúkinn sjálfan. Dyrhamar sést aðeins í bakgrunninum. Klukkan er 11:37.
Massimo neongrænn og flottur.	Franco kemur á toppinn klukkan 12:18.	Svo eru það aðal verðlaunin. Að skíða niður 2000 metra skíðabrekku.	Við hittum Hjörleif frá Ísl. Fjallaleiðsögumönnum undir Dyrhamri. Hann var með fjallaskíðahóp líka, Frakka og Ítala.	Loksins skemmtileg skíðabrekka. Neðst á Virkisjökulleið.

    Við skíðuðum svo niður Virkisjökulleið, aðallega vegna þess að snjór var svo þungur á gígnum að við við hefðum ekki runnið neitt af stað frá Hnúknum til að skíða niður Sandfellsleiðina, og auk þess vissum við að við þyrftum að bera skíðin niður síðustu brekkurnar vegna snjóleysis. Hins vegar gátum við runnið langleiðina í bíl á Virkisjöklulleið, þar sem skriðjökullinn er ennþá það hreinn, að það er fínt að skíða hann. Hins vegar fer ég ekki ofan af því að Virkisjökulleiðin er hundleiðinleg skíðaleið, megnið af leiðinni er í hliðarhalla, svo að það er lítið verið að skíða, bara skera. Auðvitað smá skemmtilegur kafli neðst en það tekur svo fljótt af. Setti inn stutt videoskot úr ferðinni...

    Summit #186. On 22nd of February me and William Cats-Baril from Mexico, climbed the highest peak of Iceland via Sandfellsleið route. Due to lack of snow we could not start to use the skis until in 500 meters, after about 1 hours walk. Then we had good snow most of the way apart from 1600-1800 meters on the glacier, where it was quite icy and the skins did not work, so we changed to crampons. There was a layer of clouds on the mountain starting in 1600 meters, but luckily Hvannadalshnúkur peak reached above the clouds, so up there we had sun. The ascent took us 6 hours and 43 minutes. I have never had so warm day up there in February, the temperature was never below 0°C.

Willy Cats-Baril on the top of Iceland.	Einar on the top.	Einar and Willy at the base of Hvannadalshnúkur.

    Summit #185. On the 27th of January I went up to the top of Hvannadalshnúkur for the first time this year.
    The route I choose was Sandfellsleið. I could step on the skis/ski down only 200 meters from the car, by broading my definition of what I call snow. (Small birch trees, moss and small bits of gravel now counts!). But still I had good skiing, and I always like it when I don't need to carry my skis for more than 5 minutes before I start to use them. The parking I use is different from most climbers, I start from an end of a 4wd road that leads me to the west side of Sandfell, the same parking I would use if I was going to the ice climbing area of Grænafjallsgljúfur. By going this way I also get the most beautiful ski slope on the way down.
    It took me 4 hours and 40 minutes to reach the peak, and the temperature was very warm for January. Only -3 °C. I have never had so warm conditons up there in January. The snow was OK all the way down, but rather hard on the last and steepest slope down Sandfell. (The sun had still not reach that side of the mountain in the early afternoon when I came down).

ÖRÆFAFERÐIR ehf    Kt.521203-3310
Phone: +354 8940894    Email: info@hofsnes.com    Mail: Hofsnes, 785 Oraefi, Iceland

 Last edited 04.11.2008